112 bellen…ja of nee?

Geen leuk verhaal, wel een onderwerp dat het waard is om over te praten!

Hieronder drie waargebeurde scenario’s als 112 gebeld wordt.

1. Een burgerhulpverlener wordt via 112 opgeroepen middenin de nacht. Een vrouw op zeer hoge leeftijd ligt in de woonkamer in een verpleeghuisbed. Ze zit in haar laatste levensfase. Haar mantelzorger is aanwezig. Ze stelt de vraag: “Weet u of mevrouw gereanimeerd wil worden?” Het antwoord blijft onzeker. Geen wilsverklaring. Geen zorgdossier in zicht. Alleen een kwetsbaar lichaam; tenger, oud, opgebruikt en geleefd tot het einde. Toch moest ze wel reanimeren, vanuit het protocol van de burgerhulpverlening. Mevrouw stierf onder haar handen met kapotte ribben.

2. Mijn eigen oom van hoge leeftijd wilde niet meer leven. Hij had beginnende Alzheimer en een slecht hart. Zijn dochter, dus mijn nicht, was bij hem thuis toen hij een hartaanval kreeg. Ze belde in paniek 112. De ambulance kwam, hij werd gereanimeerd en naar het ziekenhuis gebracht. Totaal in de war leefde hij nog drie maanden in een tehuis.

3. Een bericht via LinkedIn van een ambulancebroeder. Hij komt op afroep met de ambulance bij iemand thuis, ziet een oude man buiten bewustzijn. Hij vraagt naar een wilsverklaring, die ligt op tafel. ‘Vader wilde niet meer gereanimeerd worden’. De broeder ziet dat de man stervende is, spreekt de familie rustig aan om afscheid te nemen en trekt zich terug in de keuken en wacht. De man sterft binnen een uur.

Veel mensen hebben geen idee wat er gebeurt als je 112 belt. Dat is jammer! Want zo gebeuren er dingen die je achteraf anders gewild zou hebben.

De feitelijke cijfers en informatie Thuisarts: 88% van de reanimatie van 70 plussers thuis overleeft het niet…81% in het ziekenhuis ook niet.

Hoe komt dat?
Een oud lichaam kan geen gebroken ribbenkast meer herstellen. Geen longen meer herstellen die kunstmatig worden beademd. Geen hersenen meer terugbrengen na zuurstoftekort. Reanimatie is geen neutrale handeling. Het is ingrijpend. In veel gevallen is reanimatie het verstoren van een vredig overlijden. Dit alles wens je vast niemand toe en zeker niet de mensen van wie je houdt. Soms is het namelijk beter om niets te doen.

Hoe?
Je zou van te voren een beetje huiswerk kunnen doen. Durf na te denken over de dood. Praat met elkaar over wensen en grenzen. Help elkaar bv je oude ouders, om het op papier te zetten in een wilsverklaring. Breng je huisarts en je geliefden op de hoogte.

Wordt alvast lid van de NVVE en dat betekent niet dat je automatisch voor euthanasie kiest! Maar wel dat er geweldige mensen en kennis voor je beschikbaar is, om je vertrouwder te maken met je eigen levenseinde. Om je voor te bereiden en je wensen op te schrijven.
NVVE: www.nvve.nl
Thuisarts: Ik denk na of ik gereanimeerd wil worden | Thuisarts.nl

Ik wens jou en je geliefden een zachte dood toe.

Maria Grijpma (schrijver, trainer, verpleegkundige, ex-mantelzorger)
www.kleingeluk.nu Boeken o.a. voor mantelzorgers, om al je werk aan te kunnen.
www.mooiemorgen.nl Mijmeren over leven en dood.